Punkaharju, Finland

Zaterdag 27-9.
Ons eerste doel is een rondrit rond het meer waar het natuurpark Linnansaari te vinden is. Dit park is een meer met wat eilanden er in.
Onverwacht komen we nog in een stukje cultuurrijk gebied terecht. We bevinden ons n.l. daar waar de Finnen hun vrijheid op de Russen terug wonnen tijdens de Gustavsun oorlog in 1788 – 90, nadat Rusland Finland ingelijfd had na de Grote Noorse oorlog tussen Zweden en Rusland in de vroege 16de eeuw. Een vierkante marmeren monument waar je via een smalle trap omhoog kunt klimmen en waar we tussen de hoge berken door een uitzicht over het gebied hebben.
Op zich is het best wel een mooi gebied zoals we ook vanaf een andere, vrij nieuwe uitkijk toren (Näkötorni = fins voor uitkijktoren) in de buurt van Ruokonimie konden bewonderen.

Het gebied staat bekend om zijn grote gemengde populatie vogels, zowel in de loofbomen als op wateroppervlakten. Ook is er de grootste populatie Visarenden van Finland te vinden. Maar vooral, en daar hadden we stiekem op gehoopt, kan je er de Saimaastinkrobben vinden. Een ondersoort van de in zee voorkomende stinkrobben. Deze soort is een overblijfsel uit de IJstijd die zich in stand heeft weten te houden en dat is toch knap uniek. We hebben ze ondanks alle informatie die we vooraf ingewonnen hadden zodat we enigsinds wisten waar we kijken moesten, niet kunnen ontdekken.
De rit rond het meer is heel mooi. Hier en daar slaan we doodlopende weggetjes in en zien wel wel waar we terecht komen. Elke kilometer is een complete verrassing, heel mooi, erg rustig en schitterende kleuren. Zoals gezegd bezochten we een nieuwe uitkijktoren en komen daar nog wat meer fotografen tegen die ons de plekken aanwijzen waar we zeker naar toe moeten en misschien nog wel kraanvogels tegen kunnen komen..
Nog even wordt het spannend als we onze weg <482>, na Liperi, onderbroken zien worden door een pontje, waarvan we niet weten of die nog wel vaart zaterdag ’s avonds na zessen. Als we de borden goed begrijpen (wat een taal is dat Fins) hebben we echter de op één na laatste pont nog te pakken!
Moe maar voldaan komen we weer in onze bungalow (met sauna) terug. Deze rondreis kan nú al niet meer stuk.
We sluiten af met een flink bord grauwe erwten met haché en een Fins biertje van 2,5%. Heerlijk.

De Saimaarob of Saimaa-stinkrob[1] (Pusa hispida saimensis) is een ondersoort van de ringelrob (Pusa hispida) die uitsluitend voorkomt in het Saimaameer in Finland.

Deze ondersoort heeft zich aangepast aan het leven in zoet water, nadat het merengebied afgesloten werd van open zee tijdens de laatste ijstijd. De ondersoort is kleiner dan de oorspronkelijke soort. De populatie wordt bedreigd door de houtindustrie en de visserij en wordt geschat op ongeveer 300 exemplaren.
(info o.a. uit Wikipedia)

[nggallery id=”16″]