Argeles Sur Mer, Frankrijk

Frankrijk, Argeles Sur Mer en Oostelijke Pyreneën.

Frankrijk; Languedoc.
Camping La sirene, Argeles sur Mer, de camping bij uitstek voor “pubers”, waar we een Stacaravan gehuurd hebben.
Heen via Parijs, A1, A10 – A71 Orleans, Vierzon – Clerremont Ferrand en verder de A75 af.
Terug Narbonne A61 – Toulouse A62, Limoges A20 Versailles – Parijs – Disney World.

Donderdagavond 22.00 uur, we gaan op pad.
80km Voor Parijs belanden we in noodweer, weten nog net een stilstaande, zonder licht aan, defecte bestelwagen op de linkerbaan te ontwijken en kachelen met 40 a 50km/uur verder om Parijs heen. Verspelen toch gauw even een uur of 2, 3. Ja, we weten het, we zijn op vakantie, maar we houden ook van opschieten.
We hebben geen idee hoever we zullen komen, hoeft ook niet want zodra we het zat raken zoeken we een hotelletje op. Verder dan Millau willen we echter zeker niet gaan.
Door het noodweer bij Parijs (later hoorden we dat er stukken van de A1 weg weggespoeld waren en die A1 enige tijd gesloten was), komen we niet verder dan Mende afslag 34 op de A75.
Hier een familie kamer gevonden in een leuk hotelletje Pont-Roupt, niet duur en zag er prima uit. Daarna een lekker restaurantje gepikt. Een Italiaan in een kelder. Was lekker eten.
’s Nachts achter de muizen aan gejaagd en uiteindelijk weten op te sluiten in de douche. Dat vergeten we nooit meer, vooral toen dat muisje zowat over Joke’s gezicht liep, zonder dat ze het door had.

Dag 2.
De volgende dag zonder ontbijt op-pad. Dat nuttigen we 15 km verder bij een schitterende locatie genaamd Severac-le Chatau (750mtr) een groot benzine station met een grote en nog vrij nieuwe eetruimte. Er is gerekend op de toerist maar niet duur. Jammer dat het zo druilerig weer is. Maar de vakantiestemming begint te komen bij de lekkere verse croissants en het nog warme stokbrood.
Na Millau gepasseerd te zijn, (wel wat oponthoud, we moesten (gelukkig) nog dwars door het leuke plaatsje heen rijden) beginnen we in de eerste uitlopers van de Pyreneeën te komen. Het is een schitterende brede weg met mooie uitzichten. Per 10km stijgt de temperatuur 1 graad. Zelfs de airco slaat op een geven moment aan. Het wordt eindelijk warm en ons doel nadert.
Bij Agde komen we weer op de Autoroute A9 (Lyon Perpignan), het is bekend terrein voor ons. Het laatste stuk naar Perpignan en daarna naar Argeles sur Mer duurt echter veeel langer dan we verwacht hadden, we zijn het rijden zat, willen er uit. Rond 17.00 komen we op de camping aan. Wat een drukte en wat een mensen!! Het “barst” er van de jongeren. De meiden (Ilse 13 en Linda 15) worden meteen 200% actiever, opmaakspullen (zoals altijd, binnen handbereik) komen te voorschijn en de adreline giert door hun aderen volgens ons.
Wij, inchecken,Caravan opzoeken, zitten en eerst wat drinken, pffff en proost!
We staan prachtig op nr.29.

Groot grasveld, maar geen vlonder.
Eekhoorntjes die stiekem water komen drinken onder een druppelende kraan maar als je beweegt vluchten ze de boom in.
De toppen van de Pyreneeën in de verte en het gekrakeel van Fransen (en Hollanders) vlak bij.
’s Avonds naar het animatie gebeuren toe, maar dat is niets voor ons, vlug weer weg!

Dag 3.
Bezoek aan Coullioure en Port Vendres. Eerst even naar het ford geweest (kan niet missen) , prachtig uitzicht over de baai en een bergtop in de verte welke me intrigeert. Het is Juli en daarom is er wat dorheid te bespeuren maar er tussen door is nog voldoende groen en een hoop vlinders, het is hier prachtig! ?? Coullioure is een schilderachtig stadje met leuke straatjes. Erg toeristisch. Leuke winkeltjes en wat een heerlijke (vr)eettentjes allemaal. Port Vendres heeft een leuke vissershaven waar je verse vis aan boord kunt kopen. Moet je wel snel zijn want er zijn een hoop (voornamelijk Franse) liefhebbers.

Dag 4.
Vandaag richting noord via de D81. Er is nog een klein natuurgebiedje (Reserve naturelle du Mas Larrieu) langs de rivier de Tech en het strand. Metershoog riet, dor, stinkend en warm. Dat stelt in dit jaargetijde niet zo veel voor dus. Je waant je tussen dat hoge riet niet bepaald in de Languedoc en verwacht elk moment een “tijger” tegen te komen. We komen uit op een machtig mooi breed strand, zonder mensen. Jezus hier waan je je echt als god in Frankrijk, o, ja daar zijn we ook.
Verderop richting noord raken we niet erg onder de indruk van de streek. We rijden onder Perpignan door weer terug naar de camping. Onderweg nog wat fruit gekocht in een van de vele kraampjes langs de kant van de weg.

Dag 5.
Die intrigerende berg top krijgt steeds meer vat op ons Tour Madeloc heet ie 793mtr. We gaan eerst weer richting Port Vendres en Banyuls via de N114. Bij Banyuls sur Mer rechtsaf en dan de Pyreneeen in op de D86. Steil en bochtig met af en toe een tegenligger maar niet echt lastig toeren we omhoog. Eerst een schitterend uitzicht op Port Vendres en later op de baai met ons strand in het noorden en de Middellandse zee.
Steeds hoger gaan we en nu wordt het ook wel iets spannender. We passeren een oude nederzetting, maar hebben niet kunnen achterhalen wat en waarvoor dit diende. Leek wel een oude Romijnse garnizoenplaats. Uiteindelijk komen we boven, op een kleine parkeerplaats aan. Voor de echte top moet je nog een klein stukje lopen. Wij vinden het ver genoeg.
Het uitzicht is adembenemend.
Een heel klein beetje heiig maar gelukkig niet belemmerend. Je kunt hiervandaan mooi kijken naar Noord, Oost en West. Nog even wat van gedachten gewisseld met een stel Belgen die allerlei lekkernijtjes onderweg gekocht hadden. Olijven fijn gestampt en gedroogde tomaatjes in diverse olien etc etc.
De terugtocht naar beneden wordt eerst nog wel even heeel spannend, we moeten zowat 100mtr achteruit bij 25% helling omdat er een bijdehandje met z’n camper omhoog krabbelt. Kost zeker 2mm van de koppelingsplaten. Verder naar beneden gaan we dwars door de wijngaarden, over bepaald niet te beste paden richting het viaduct van de N114, de (oude) kustweg naar Spanje. Eigenlijk willen we hier onderdoor, dat kan, we hebben een pad gezien, maar dat lukt ons niet. Joke allang al blij.
Een prachtige rit, zeker de moeite waard.

Dag 6.
We houden van rondreizen. Vandaag gaan we west, misschien dat we Andorra wel kunnen halen waar ik even wil kijken of ik er een knap geprijsde, tax free, fotolens kan kopen. Het is wel 183km en daar moet je je niet op verkijken hier. Je gemiddelde snelheid is bij 60km hoog te noemen. Eerst steken we midden door naar Elne en Thuir, vervolgens Millas waar we op de N116 komen richting Prades en Andorra.. We slaan linksaf de D618 op richting Prunet-et Belpuig een bergdorp. Hiervandaan via een smalle weg naar La Bastide waar we een schitterend uitzichtpunt tegen komen op 1076mtr. Hiervandaan zakken we terug naar de N116. Een mooie, boeiende streek. Niet echt uitbundig en ook geen uitschieters, maar gewoon een mooi landschap met links en recht de Pyreneeen. We gingen met motregen weg maar nu, zo’n 50km meer westelijk begint de zon lekker door te breken. Links passeren we weer een prachtige bergtop, met sneeuw erop, erg uitnodigend al zeg ik het zelf. Pic de Canigou 2784 mtr.
We gaan Prades even in, Andorra is nog ruim 100km, te ver dus, er zijn nog twee meiden ook op de camping. We gaan terug naar de camping en onze meiden die zich heerlijk op het strand met vrienden hebben vermaakt.

Dag 7.
Vandaag willen we de oude route naar Spanje rijden (N114), langs de kustweg met heeeel veel haarspeldbochten. In het laatste Franse stadje voor de grens Cerbere nog even wat drinken, let op als je binnen komt rijden staat er een snelheidspaal die flitst, maar geen foto opstuurt, tenminste ik heb ‘m nog steeds niet.
Het verschilt behoorlijk die infrastructuur hier in Spanje is wel erg opvallend t.o.v. Frankrijk. Een meter smaller en ietsie pietsie meer gaten. Het ruikt branderig buiten.
Eerst willen we naar het schiereiland Cap de Creus waar een zeeschildpadden kolonie moet zitten. We zoeken ons kapot en komen uit in El Port de la Selva, waar we dus niet moeten zijn. Het is een drukke badplaats. We gaan terug en slaan links af richting Cadaques . De branderige lucht wordt alleen maar erger en we begrijpen nu ook waarom. Alles is zwart en verbrand om ons heen, er is brand geweest hier. En niet zo’n klein beetje ook.
Door een “eng” landschap komen we uiteindelijk terecht in Cadaques. Het doet ons aan Urk denken. Badplaats/vissersdorp met smalle straatjes. We gaan niet achter de “P”s aan maar rijden het stadje binnen (ja, lopen is niet echt onze favoriete bezigheid), ’t is wel heel erg krap allemaal. Via een stukje kade van 1.60mtr (wielbasis is 1.48 van onze Renault Laguna Break) breed, komen we aan het eind van het dorp bij een hotel uit waar zelfs een vrachtauto staat. Verbaast vragen we ons af hoe die hier komt. Wij keren en gaan terug. Op weg naar Roses. Hier even 1000 Pst gepind om een ijsje en wat drinken te kunnen betalen. Hiervandaan zoeken we de autostrada weer op bij Figueres en na 20 minuten zijn we weer op de camping. Hadden we heen toch mooi 4 uur over gedaan.
Een mooie route, waar nog wel iets meer uit te halen is, zoek ook zeker die schildpadden op die wij niet konden vinden, het moet erg mooi zijn.

Dag 8.
Naar de vlindertuin bij Elne, als je de op N114 afslaat richting Elne centrum (in noordelijke richting) ben je er al haast voorbij. . De vlindertuin ligt een km of 6 bij de camping vandaan. Goh wat hebben we hier schitterende vlinders gezien. En omdat ik ook nog een beetje aan natuurfotografie doe heb ik me een slag in de rondte gewerkt. Het was een graadje of 40 denk. Nat van het zweet en volgens mij 3kg lichter maar wel met 7 volle filmpjes kwamen we weer buiten.
Een bezoek zeker waard.

Dag 9.
Nu maar eens naar het plaatsje Argeles sur Mer zelf, we zijn hier tenslotte op vakantie. Gezellige markt ’s avonds vanaf een uur of 6 – 7. Mooie kunstmarkt en voor de meiden te gekke prulletjes en kleren. Lekker even wat gedronken en naar vuurwerk gekeken wat ze in Collioure (waar Picasso ook al gek op was) afstaken. Een mooi gezicht langs het strand en boven de heuvels. Er komen echter wel gevaarlijke wolken boven de Pyreneeen opdoemen, dat betekend niet veel goeds!! Voordat we op de camping terug zijn vallen de eerste spatten al. ’s Nachts breekt de hel helemaal los en is de donder en bliksem niet van de lucht. Wat zou ik nu graag boven willen staan om foto’s te maken. Maar de meiden en Joke kijken me heel erg lief aan en dus blijf ik maar.

Dag 10.
Vandaag staat Perpignan op het programma. Een mooie stad met een gezellig winkelcentrum met heel veel leuke winkeltjes. Een bezoek zeker waard. Het is even zoeken waar je nu precies moet zijn, maar volg je neus dan komt het goed.
’s Avonds met een hele groep naar de kermis. Die hadden de meiden (toevallig) ontdekt. Wij waren er ook al een paar keer langs gereden maar hadden wijselijk onze mond gehouden. We ontkomen er echter niet aan. Met 3 gezinnen uit Heerhugowaard (wat een toeval) op pad. Langs slecht verlichte smalle paden met kuilen en hobbels. Auto’s razen je voorbij, het is echt levensgevaarlijk! Eigenlijk onverantwoord! Vooral het laatste stukje vanaf de camping, nadat je bij de splitsing links moet. Terug langs de grote weg en binnendoor gestoken. Maar dat was nog gekker. Niet echt goed geregeld Fransoosjes!
Kermis was wel leuk. Veel vertier, vooral op de Rodeo stier, dat was gillen en brullen. Of wat dacht je van die kleine ukkies van 6,7 8 jaar op 4weel drive bikes. Ga even kijken, echt spectaculair.

Dag 11.
Via Elne, Thuir, Millas en St. Paul de Fenuoille naar het beroemde bolwerk van de Katharen, Chateau de Peyrepertuse. Een beroemde citadel, uitgehouwen op een wel heel spitse bergtop. De route er naar toe lijkt een beetje op de eerdere bergbeklimmen naar de Tour Madeloc maar is veel rianter. Alleen het allerlaatste stukje is redelijk stijl, maar we kwamen toch ook nog een caravanner (NL) tegen. Toegangskaartje gekocht (m’n ANWB pas even vergeten te laten zien voor de korting) en op naar boven. Lopend dan dit keer. Ik kom Opa’s en Oma’s met wandelwagens tegen en begin meteen aan m’n conditie te twijfelen, luisterend naar het gebonk in m’n borstkas. Nu wilde ik dat steile pad in 5 minuten slechten met m’n fotorugtas van 25kg en zwaar statief, die opa’s en oma’s deden er al gauw een uurtje of 2 over zag ik later, dus die conditie ging nog wel gelukkig. In zowat 20 minuten was ik boven. Hoe hebben mensen dit kunnen maken, er zullen er wel aardig wat gesneuveld zijn denk ik zo. Het is indrukwekkend en groots. Je kan Perpignan zien liggen 70km ver weg, en ook de Middellandse zee zie je glinsteren in het zuid oosten. Maar ook die berg waar we al eerder langs zijn gereden, de Pic Du Canigou bij Prades in het zuiden knipoogt me weer toe. Er staat een straffe wind en voor de geschiedenis van dit imposante bouwwerk verwijs ik naar de diverse naslagwerken zoals Michelin en ANWB gids.
Terug maken we er een mooie route van, we zijn tenslotte op tijd weggegaan. Dit in tegenstelling tot de normalere gang van zaken, die er op neer komt dat we eerst altijd gezamenlijk proberen uit te slapen, eten en bijkomen. En vooral dat uitslapen hebben de twee jongste dames helemaal geen moeite mee. Die hebben wederom de vakantie van hun leven en zijn behoorlijk bezig hun grenzen te verleggen. Ze genieten weer volop!
Wij toeren vanaf Chateau de Peyrepertuse weer naar St. Paul de Fenuoille en steken de weg (D117) over om binnendoor naar de N116 te rijden. Langs het stuwmeer bij Caramany. Romeinse invloeden te over hier. Zo ze zien we een aquaduct en een bruggetje zomaar tussen 2 rotsen in gesloten het ziet er echt verschrikkelijk oud uit. Lavendel- en Kamillevelden zat hier, het ruikt er als een Boddyshop.

Dag 12.
Gorges de la Fou bij Arles sur Tech aan de D115. Een 1,5 km lange spelonk van af en toe nauwelijks 3 mtr breed en 100mtr hoog. Helm op en over een goed begaanbaar pad (af en toe roosters) over een wild stromende riviertje wat uiteindelijk in de Tech uitkomt de kloof in wandelen. Een adembenemende tocht met een beetje anticlimax op het eind, je moet nl dezelfde weg weer terug. Maar dat valt mee want het ziet er toch weer anders uit. Hierna gaan we een stukje terug over de D115 en dan linksaf de D618 op.
Op een gegeven moment rijdt ons een taxibus vol Japanners voorbij, wij er achteraan. Komen we bij een oude Kathedraal terecht, ook weer erg hoog maar ook mooi. Het blijkt Prieure de Serrabone te zijn. Een bezoek waard. Trouwens die hele tocht van D115 naar N116 is meer dan de moeite waard. Je kijkt echt het dal naar Perpignan in en met mooi weer (hadden we) is het fantastisch. We zijn ervan overtuigd dat dit de mooiste route was.
Dag 13.
Joke blijft een dagje bij de caravan en ik ga naar het natuurreservaat Georges de Lavall. Ik kom terecht in een vogelpark. Ik snap er niets van, vogels zitten vast aan een riempje maar vliegen ook los rond. Als natuurliefhebber krijg ik hier een beetje de kriebels want de schitterende vogels aan een riempje is niet echt mooi. Maar ik ben ook van mening dat als we deze schitterende dieren niet kunnen laten zien, weten de mensen ook niet waar ze zuinig op moeten zijn.
Deze schitterende Amerikaanse Zeearend zat me vanaf een tak scherp in de gaten te houden, kom je dichterbij vliegen ze weg! Een Gier wil dat ook doen maar struikelt over zijn riempje, dat is zielig. Buizerd, valken uilen en sperwers, elke roofvogel welke een normaal mens nooit ziet, zitten hier.

Dag 14.
Kriebels, De tour de France start vandaag in Perpignan maar ik wil ook naar de Pic du Canigou. Ik heb ergens gelezen dat je met een Jeep naar boven kon, daar is een restaurant. Een mede Hollander, de broer van Linda’s vriendin, ook uit Heerhugowaard en ook op de camping, wil wel mee. Wij op weg naar Prades. Uiteraard rijden we regelrecht de file in, de staart van het peloton, maar we geven niet op. Na Prades (de tour zijn we kwijt, die zijn richting de Dourmidou 1893mtr gegaan). Moeten we richting Vernet les Bains. Hier staan wel wat bussen, maar geen Jeeps. We kunnen ons absoluut niet verstaanbaar maken maar de Jeeps rijden niet meer begrijpen we. Da’s balen. We gaan daarom zelf maar wat avonturen. We zoeken onze weg naar boven, een 4weel zou geen overbodige luxe zijn. Op een geven moment komen we een houten paal tegen met een bord met zo’n rode rand en wit van binnen, zullen we wel of niet. We besluiten “niet” en gaan verder lopen. Monsterachtig, zo verschrikkelijk mooi! Duizenden vlinders. Schitterende vergezichten en ?? vertel het maar. Neem water en zoute koekjes voldoende mee. We hebben ruim 3 uur naar boven gelopen, zijn ruim 1500 mtr gekomen denk ik en hebben de Pic niet gezien maar de vliegtuigen vlogen onder ons. Veel roofvogels en een heerlijke stilte. Af en toe een auto, dat was weer balen?.. hadden we dus toch ook kunnen/moeten doen, maar dan hadden we al die vlinders en vogels zeker niet gezien denk ik.

19.30uur, we zouden rond 17.30uur terug op de camping zijn en nu zaten we halverwege de Pic. En zonder mobieltje want ondanks dat ik ‘m altijd bij me heb, juist niet op mijn natuurwandelingen, dat zou m’n dag nl behoorlijk kunnen verzieken….
Het was allemaal zo mooi dat we ondanks de “thuis-zorg” besloten te wachten om de zon boven de Pyreneeen te zien zakken, het zou wel eens een tijdje kunnen duren voordat ik hier weer was. Schitterende opnames kunnen maken en op de terugweg, zo’n 30 minuten lopen (wat gaat dat snel naar beneden), de auto ook nog zowat voorbij gelopen. Ook deze trip is weer aanbevelingswaardig. De wandeltocht naar het Hotel zou zon 5 uur zijn en je kunt er overnachten.

Dag 15.
Frankrijk staat ook redelijk bekend om z?n verschrikkelijke grote winkelcentrums. En zeg nu niet dat doen we niet op vakantie, want je komt eigenlijk alleen maar Hollanders tegen in die grote Champigons en Le Clerqu’s. Maar ook andere grote winkels kan je vaak op industrietreinen vinden dus vandaag wilden we dat toch nog wel even ontdekken. We gaan noordelijk richting Perpignan. Voorbij Elne via de N114 komen we dan weer bij de rotonde net onder Perignan. Hier staat ook onze fruitwinkel langs de weg. We gaan nu niet linksaf maar rechtdoor, richting centrum. Op een gegeven moment zie een bordje Canet Plage en die richting volgen we. Aan je linkerhand kom je nu een industrieterrein tegen met de meest uiteenlopende winkels. Een grote Aldi en nog wat van die zaken. We gaan lekker inkopen. Blikjes vis, wijn ham etc etc. Wat is het allemaal verschrikkelijk lekker. Maar ja. We vervolgen onze weg naar Carnet en gaan daar nog wat drinken en eten. Een beetje Bergen aan zee achtig. Niet echt leuk vinden we. We gaan naar de camping. Pakken.

Dag 16
We gaan het proberen. Niet veel zin. Maar eigenlijk hebben we het nu wel gezien. Op naar Parijs want we hebben ons zelf nog een kleine toegift beloofd, of eigenlijk de meiden. Die willen uiteraard weer helemaal niet weg, hoe zou dat nu toch kunnen? Ze hebben een leuke (internationale)groep gevormd. Zijn niet stiekem de caravan uitgekropen en zeggen, geen rare dingen te hebben gedaan. We hopen het maar. We rijden van de camping af en moeten nog even om de hoek bij een hek wat zien volgens de dames. Op een muur staat zeker 3 meter lege bierflesjes! 3 dik!! Toch knap dat we daar niets van gemerkt hebben. Maar jullie zijn gewaarschuwd beste ouders?..
Ik wil over Toulouse. Ik heb een hekel aan steeds maar de zelfde weg te rijden. Zo gezegd zo gedaan. Het wordt schitterend weer en de buitentemperatuurmeter wijst toch al snel 37 graden aan, dat is toch gauw even een graad of 10 heter dan aan het strand! Bij Cahors nog wat gedonder, ze zijn hard bezig met de nieuwe autoroute. Ik wil eigenlijk nog even in de Brenne kijken voor een volgend bezoek aan Frankrijk. Bij Portiers gaan we er af en dan nog een km of 60 naar Rosney. Dat wisten we ook niet, maar daar kwamen we terecht. Een heel mooi Hotel met prima eten. We waren wel een beetje moe dus na het eten even een rondje om en vlug naar bed.

Dag 17.
Bewolkt en regen, niets aan dus.
We rijden tussen de duizenden meertjes door richting Vierzon. De dames vinden het maar niets, doet heeel erg veel aan een griezelfilm denken. Dichte bomen over smalle wegen met links en rechts water en nog onweer op de koop toe. Ik vind het een heel mooie omgeving waar ik nog wel eens naar toe wil. Na de Autoroute weer te hebben opgepikt karren we met gezwinde spoed naar Versailles. Want we hadden afgesproken, jullie naar Dinsney World voor de fun, dan ook een stukje cultuur bijschaven.
Rond 10 uur parkeren we vlak voor het Paleis. We hebben er 3 uur rond gelopen, even wat gegeten en gedronken in het tuinrestaurant (heerlijke creppes). De dames waren zowaar even onder de indruk! Nu op weg naar het Hotel in Bussy St.Georges. We gaan gewoon “dwars” door Parijs want ik wil ze nog even een cultuurshock meegeven door onder de Eifeltoren door te rijden. Nou ja zowat dan. Volg de bordjes (een kunst op zich) “Concorde”. Of zet je “auto-pilot” aan richting Oost. Via de Qua de Pompidou, brug over (Pont d’Lena) en daar sta je dan? Onder de Eifeltoren Even oh’s en ah’s, nou dames wacht maar even af.
Inchecken in het Hotel, het is 16.00 uur, wat gaan we doen? Parijs of Dinsney. Het wordt Disney want er schijnt een mooi vuurwerk te zijn ’s avonds.
De Metro ligt voor ons Hotel en binnen 15 minuten zijn we er. Even kaartjes kopen. Zal m’n credit card dit nog trekken??? Jezus wat een prijzen vragen ze. Maar gelukkig we zijn er 5 over 5 en dan is het de helft zowat! Wist ik veel! Alles gehad en gezien, inclusief vuurwerk (schitterend – alweer), alleen lastig een punt te zoeken waar je je camera een steuntje kon geven met al die mensen die eerst the light show parade komen bekijken en daarna van het vuurwerk gaan genieten. Mainstreet en plein staan dan echt Bomvol. Zorg ook dat je met kleine kinderen op tijd langs de route gaat staan en niet om 22.00 nog even vlug een attractie neemt want dan mis je de helft. Ik heb m’n dia’s allemaal uit de hand genomen leunend op m’n vrouws schouder. Geen eenvoudige opgaaf! om 12.00 uur lekker onder de wol

Dag 18.
Parijs. Met de metro (dagkaart kopen, let op er zijn er 2, neem de goedkoopste), eruit op Avenue Hausmann. Eerst even winkelen. Je kijkt je ogen uit, zo groot allemaal. En dan heb ik nog een kleine verrassing voor de dames. We gaan lopen?.. Vanaf de Opera, via het Louvre langs de Seine, over de kermis naar de Eifeltoren. En da’s een tippel hoor. Maar ze hielden vol en na goed 2 uur waren we er. Om de toren op te gaan was gekken werk, er stond zeker 3km file. Ok dan spenderen we laatste franks maar aan een busrit in de rode, half open dubbeldekkers. Duur maar zeker doen! Vooral bij mooi weer, zodat je boven kan zitten, is het een belevenis. De kaart is 2 dagen geldig en je kan uit-, en opstappen wanneer je wilt (als ie stopt tenminste). Hij tourt echt langs alle bezienswaardigheden, behalve de Sacreceur, da’s jammer.

Dag 20
14.00 weer thuis.
We kunnen terugblikken op een schitterende vakantie. Ontzettend veel gezien, veel indrukken opgedaan. Heel veel dia’s kunnen maken. Vakantie liefde’s opgedaan welke 4km van HHW afwoont (te gek vanzelf). Moe maar zeer zeker voldaan. Een aanrader!!