1974 Oost Vlieland (2)

Oost Vlieland (2) 1973.
Terug op de Oost Vlieland zijn er aardig wat zeemijlen weggevaren. Zowat 11 maanden bleef ik dit keer aan boord, kip nog kraai aan de wal in verdriet dompelend, die waren er nog niet.
6761-bewerkt
Mooie reizen, avonturen en veel gezien. Precies wat ik wilde. Maar het avontuurlijke wilde varen was aan verandering onderhevig, voorzichtig kwamen de eerste nieuwe coasters met een container aan dek op de proppen en zelfs wij werden gesommeerd dan en dan binnen te komen om zo en zo laat…..

De aftrap begon echter vals…
Ik moest in Spanje aan boord komen, vliegen op Barcelona en van daar naar  Vigo. Tijdens de voorgaande reis waren we altijd bezig om storingsvrij muziek ten gehore te brengen, de stuur, kok en ik waren altijd in de weer om dat zo goed mogelijk voor elkaar te maken maar echt lukken wilde dat niet. De stuurman had toendertijd die geweldige Philips Wereldontvanger met twee ingebouwde speakers en dat was lastig te evenaren met m’n cassettespelertje van een paar tientjes. Dus nam ik m’n Sony cassette speler plus boxen mee wat met een paar pendekken net in de koffer paste. Volgens mij was dat de overtreffende trap en moest die wereldontvanger z’n meerdere erkennen…. In die tijd was gewicht nog niet zo’n issue als nu met het vliegen en als zeeman had je toch buiten de ticket korting nog wel andere privileges. Ook had ik al m’n bandjes mee met daar op de Eagles, Creadens Clearwatter, Queen maar ook een paar met klassieke muziek. De hoesjes van die bandjes had ik vervangen door knipsels uit de Playboy, dat vond ik veel mooier maar de douane in Barcelona zette daar toch wel wat vraagtekens bij…. Alles uitpakken en aansluiten en laten horen wat er op die bandjes stond, willekeurig pakten ze een paar bandjes en dat waren toevallig de klassieke! Ze snapte er helemaal niets van en keken met grote ogen naar die plaatjes en luisterden naar Mozart!
Al dat geluister zorgde er echter wel voor dat ik m’n vliegtuig zowat miste en daar baalde ik meer van. Hoe leg je dat op kantoor uit? Gelukkig nog net op tijd werd ik aan boord gebracht maar m’n koffer bleef achter. Mooie boel, aangekomen in Vigo eerst shoppen voor de broodnodige kleren en de agent achter m’n koffer aan gezet, die 4 weken later in Lissabon ook aan boord kwam, met gelukkig alles er nog in. Samen met de in Rotterdam gekochte “omvormer” (zo’n mooie grijze kast) had ik het mooi voor elkaar zo. Een paar van die bandjes heb ik nu nog!

Met de stuur en kok nog een keer begonnen aan een Sherry kuur…., in plaats van een mooi potje namen we sherry wat we in grote hoeveelheden in het ruim gevonden hadden.. Het was het Angie tijdperk van de Rolling Stones. Wat een feest!

Met de aflos meester Siegers ook vreselijk veel gelachen. Zo hebben we het uur record klaverjassen proberen te verbeteren, ik dacht dat we tot 32 uur kwamen…. Toen waren we stek an ’t end…. In het heetst van de strijd ging de meester mijn, en ik de meester’s rondje maken want dat ging vanzelf ook gewoon door.
Of die kroeg in Genua, daar sprong hij van het trapje af naar beneden, op, ik denk, 2cm naast de juxe box…. Moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ie er “in”  gesprongen was.
Mooie kroeg trouwens (de Hollandia bar?) je gaf je pak Lires af en ze hielden precies bij wanneer het op was….., ja, ja…

Ook Lissabon deden we regelmatig aan.
Een keer dat de koeling het begaf en die bomvol met vlees zat. Daar was op korte termijn niets aan te doen, we kregen i.i.g. één nieuwe vrieskist aan boord en de rest moest de kok maar voorbraden en bakken en onder het vet houden. Het hele gangboord stond vol met pannen en potten met gebraden vlees. Goed kwam dat niet vanzelf…. Na een goede week zaten we zonder…, vlees.
Een andere keer moesten we naar binnen omdat de omkeer bediening olie begon te spuiten en het niet te stoppen was. Lekke manchet die niet aan boord was, die moest uit Nederland komen. Konden we weinig aan doen, dus Lissabon maar weer in…

Of het bunkeren van diesel…., alle afsluiters open en doorgaan tot het uit de luchtpijpen kwam…, het kon toen (nog)allemaal. Al moest je in Ceuta wel op je hoede zijn, prachtige monsterflesjes maar wat uit de bergen kwam was lang niet zo “schoon” en ze hadden je soms knap te pakken met verstopte brandstof filters of defecte brandstofpompen als gevolg…

Of die keer dat ik een plaat door m’n voet joeg, veiligheidsschoenen hadden we nog nooit van gehoord vanzelf, het gebruikelijke schoeisel in de machinekamer waren slippertjes. Dat dat altijd goed gegaan is mag Joost weten, nou ja, behalve die ene keer dan. Die plaat, 20x20cm in een punt, viel uit de bankschroef (ik dacht dat ie vast zat) zo pardoes door het slippertje en voet heen. Bloeden als een rund. Ik met m’n voet in een emmer naar boven waar die ouwe toch zeker een uur of 2 met verband die wond dicht moest drukken om de boel te stelpen. De jongens gooide alvast een vlag over heen…. Lopen ging echt niet meer, dus ik de ziekenboeg in voor een wacht of 3 – 4, daarna voorzichtig weer aan de gang. Ergens aan de wal een Italiaanse röntgenfoto gemaakt en alles zag er gelukkig nog goed uit. Het litteken zit er nog steeds en 1 teen staat krom, als ik onder de douche naar m’n voet kijk weet ik het weer, o, ja, de Oost Vlieland!

slide show

We hebben aardig wat reizen op West Afrika gemaakt, Abidjan, Lagos en Point Noire, vaak bloedheet op de aircondition loze Oost Vlieland. Je werd er niet vrolijk van als je dan ook nog even wat survey werk ging doen. Goed zout tabletten innemen was de enige remedie.
We waren in staat om in 3 uur een cylinderkop volledig uit te wisselen waar we de kleppen dan van konden opschuren met ons zelf gefabriceerde draai en slijp gereedschap. Het trekken van de kop werd altijd behoorlijk vertraagd door het losmaken van de uitlaatzijde, wat een takke-montage was dat! Als die Duitsers daar toch eens wat beter over hadden nagedacht zou het misschien wel in 2 uur hebben gekund. Dat survey was niet zo makkelijk, we lagen vaak voor anker te laden of te lossen en kregen niet veel tijd van die ouwe die het maar niks vond even geen motor te hebben….

Dat was echt nog “wilde vaart” zoals wilde vaart behoort te zijn, de laatste stuiptrekkingen, dat wel.
Aan de Afrikaanse wal was het niet zo bijzonder, al hebben we in Pointe Noir dacht ik nog wel een keer leuk vertier gehad. In een achteraf (zand)straatje stond een sound blaster te brullen met muziek van Bob Marley op een zwoele zomeravond, dat hoorden we al toen we met de werkboot de wal naderden. Na enig gezoek ook gevonden en dat was een dolle boel daar. Erg vrolijk en zowaar koude 1/2 liters Heineken voor een prikkie, maar wel met gegarandeerde koppijn de volgende dag. Veel interesse om de nacht over te blijven bij de hossende dames had ik niet echt en op een matroos na (die volledig gestript terug aan boord kwam de volgende dag…) gingen we ’s nachts toch maar weer terug om de werkboot te zoeken. Daar loop je dan in het pikdonker met allemaal geritsel naast je…. Maar we kwamen gelukkig goed en veilig aan boord. Ik zou daar nu misschien wel iets anders over denken.
De volgende dag hadden we weer een kop uitgewisseld en toen dat klaar was ging ik richting m’n hut, deur open? En ja hoor, één van de danseressen van gisteravond zat in m’n hut…. Wat te doen, want daar had ik helemaal geen trek in. Ook bij de stuur zat een dame en achterop bij de kok zelfs twee! Na enig beraad hebben we ze aan de verstellerij en was gezet tegen een goede geldelijke beloning, een pak zeeppoeder en een paar blikken eten. Zij blij, wij blij!

Ook de Warri rivier zijn we een keer opgevaren. De loods pikten we buitengaats op, die zat in in een uitgeholde boomstam met een oude loodsvlag er op. Keurig in wit overhemd met versleten oude kapiteinspet op. Het was even zoeken want er zouden meer boomstammen als loodsboot dienen maar niet iedereen was echt loods, sommige deden maar wat. We moesten materiaal van Shell en Ballast Nedam  ophalen voor Rotterdam. Toen we klaar waren kwam onze Warri Pilot weer aan boord die we buitengaats weer naar z’n boomstam brachten. We betaalden cash en de helft met dozen bier…. Wat een tijd!

Samen met de ouwe in korte broek Abidjan verkennen…. Daar hadden we toch aardig wat bekijks bij, zo’n lange magere krullenkop met een wat kortere en wat gezettere ouwe… Volgens mij werden we zelfs op de weg terug behoorlijk uitgelachen. We gedroegen ons als 1ste klas toeristen…
Het was trouwens best wel tricky om die haven van Abidjan in te komen, een smal gat met een sterke stroming in het Vridi Canal, maar met onze soepel lopende Deutz en de geoefende stuurmanskunsten daar boven ging dat zonder slag of stoot helemaal goed…

Ook Italië deden we vaak aan. Genua, La Spezia, Livorno, Bari, Castella Mara di Stabia, waar ik met de Indonesische jongens in een kabelbaantje de berg opgegaan ben. We dachten de Vesuvius, maar jaren later kwam ik er achter dat dat de Monte Faito was… Toch was het ook een mooi uitzicht. Dat uitje was ik een beetje verschuldigd aan ze. Ik was nl weer eens op zoek naar de assistent die ik regelmatig kwijt was en vond hem uiteindelijk bij een matroos op z’n knieën op een tapijt wat ik nog nooit gezien had aan boord, ik denderde er er over heen en vatte hem in z’n nek. Dat was stom en fout, ze waren aan het bidden. Dat liep nog maar net goed af of ze hadden mij te pakken maar de kok en de ouwe wisten dat te sussen en toen hebben we het goed uitgepraat. Wisten wij veel? Ik heb m’n excuses aan geboden en belooft ze mee op sleeptouw te nemen naar de toren van Pisa of wat anders, dat vonden zij dan wel weer leuk. Die assistent ben ik daarna trouwens nooit meer kwijt geweest….
Of zelfs Venetië. Wel een takke eind er vandaan, ergens daar achter bij een raffinaderij maar toch dicht genoeg om er een leuke middag te beleven. Ik had er nog een mooie foto aan overgehouden, de Oost Vlieland op het Grand Canal Venetië binnen varend, helaas is die foto opgevreten door de zilvervisjes achter het luik thuis. Trouwens die van de Kaap Bol hadden ze ook te pakken maar alleen de kont hebben ze er af gevreten.
Vanuit Livorno hadden we een keer een mooi stukgoed reisje (koelkasten, speelgoed, wasmachines, wijn etc etc) bestemd voor de Canarische eilanden. Uiteraard moesten we regelmatig controleren of de lading, bij spiegelglad zeetje, niet schuiven ging. De stuklijsten klopten bij aankomst van geen kant meer volgens mij…

En zo ging dat maar door, leuke anekdotes en mooie verhalen! Het was ook een tijd om nooit te vergeten, wat ik ook vast niet van plan ben. Hoe zal het nu toch zijn met Karel en Kareltje, de kok en al die anderen die die periode op de Oost Vlieland gevaren hebben?
Toch begon ik me wel een beetje zorgen te maken, je zag steeds meer van die mooie moderne coasters varen en vooral de lichtgroene moderne coasters van Smith staken behoorlijk.

Ik wilde eigenlijk ook wel verder. Ik besloot daarom naar de zeevaartschool voor m’n VD te gaan.

Eind jaren negentig ben ik nog wel eens aan boord geweest in Harlingen toen ze opgelegd was.
Had ik daar zoveel maanden op gevaren? Het deed een beetje weemoedig aan, het was alsof ze het wist dat haar einde nabij was. Mooie tijden op beleeft die Oost Vlieland…..

naar overzicht alle schepen

staat ook op kustvaart-forum

specs Oost Vlieland op Marhisdata

naar deel 1 van de Oost Vlieland