1975 Blauwe Tulp (2)

1975 De Blauwe Tulp (2)

Na het Noord Nederland avontuurtje, zat een goed half jaar later de Noorse reder weer achter me aan. Of ik a.u.b. nog eens een aflosreisje op de Blauwe Tulp wilde maken. Nou…., niet echt maar als vakantiereisje, vooruit maar.
Het werden zowat 4 maanden, 4 gedenkwaardige maanden na later zou blijken….
Wat weer een goeie ploeg hadden we aan boord. We begonnen met kapitein Broekamp uit Drenthe die ik later ook weer tegen zou komen bij Heerema. Meester Harry uit Amsterdam, wat een ouwe rot in het vak, dat was wel ff anders dan die Pool van de eerste reis en een uiterst sympathieke stuurman ergens uit Zeeland vandaan. De rest was zoals gebruikelijk Kaapverdisch.

de blauwe tulp 1967 ex petro emerald ex petro nic
De Blauwe Tulp, ex Petro Emerald ex Petro Nic Shipbuilder: M.H.D. Angyaföldi Gyaregyseg, Budapest, Hungary Yardnumber: 2127 Delivery Date: 1967

We voeren af en aan met steentjes en an passant namen we nog een paar dozen Wodka ook mee naar Noorwegen waar goed geld voor betaald werd. Tot een andere Tulp gepakt werd met 50 dozen in het ruim, toen werd het te link, dus even een tandje minder…! Maar nog wel een flesje voor de loods die hiervoor in ruil een plastic tas kreeftepoten gaf die we heerlijk opsmikkelden onder het genot van een Noors 2% øl.

Qua onderhoud was het niet echt top, de Tulpen moesten voor zo weinig mogelijk zoveel mogelijk steentjes varen. Maar we wisten het draaiend te houden, tot het moment waarop de machinekamer snel volstroomde met koud, zout water en we niet bij machte waren het er weer net zo snel (of sneller) uit te krijgen. Koelwaterleiding voor de koeler stuk. Later bleek dit een “koperen”  leiding te zijn waar zoutwater door geperst werd, geen ideale partners…. Op z’n Hongaars zullen we maar denken.
Op films van onderzeeboten zie je dan dat ze er een noodpijp omheen zetten maar die hadden we niet en zou toch niet passen precies in de bocht, wel repen rubber, touw met klossen en slangklemmen…. Echt afdoende was dat niet. De pomp die ons moest helpen, of beter “redden”, deed niets, keramische pakking stuk. Maar meester Harry wist wel hoe hij dat moest oplossen! Even opkoken en dan plaatsen. We stonden inmiddels tot onze knieën in het water en het werd spannend om de hoofdmotor te laten draaien, maar daar zat ook nog een lenspomp aan vast dus de beslissing om hem te stoppen zou desastreus geweest zijn… Net op tijd kregen we de ballast pomp weer werkend en zakte het water….

Dat was kantje boord. Meester Harry en ik gaven elkaar een “High Five” en namen er een goeie borrel op!


Maar dan, enkele weken later….
Brand in de machinekamer. Paniek.
De toenmalige aflos-meester V kwam met ernstige verwondingen uit de machinekamer. Totale paniek aan boord en zonder enige coördinatie dreven we ergens voor de Noorse kust in het donker rond. Bij het overboord zetten van de Dinghy (zelf opblaasbaar reddingsvlot)  zijn 2 opvarenden verdronken, die sprongen er in paniek achteraan. Ook ik zelf moest even bijkomen en goed nadenken wat te doen, luiken en deuren dicht, brandstofsnelafsluiters dicht getrokken en ik dacht de CO2 flessen te hebben leeg geblazen.
De luiken van de machinekamer op het sloependek na enige tijd geopend om te kijken of er nog wat gebeurde daar beneden. Nadat er geen vuur meer te bespeuren was toch maar e.e.a. checken en kijken of we licht in de duisternis konden krijgen. Met een zaklantaarn naar beneden en dat was best scarry…., alles zwartgeblakerd en onder de roet en het stonk er naar de diesel en brand. Wat een rare ervaring was dat. ’t Ja wat is wijsheid? Wat ik kon zien van de electrakabels en de hoofd-schakelkast “leken” die nog wel in redelijke staat. Alle diesel-snelafsluiters had ik ook dicht getrokken dus eerst maar eens kijken waar de afsluiter voor de hulpmotoren ergens zat en dan een hulpmotor aan de praat zien te krijgen voor wat licht.
Lagen we eerst in het donker alleen te dobberen, na ons noodsignaal werden we in no time omringt door de halve NAVO vloot, die was toevallig ook in de buurt aan het oefenen.
Die arme meester moest plaatsnemen in de inmiddels achter ons aan hangende Dinghy om door een helikopter opgepikt te kunnen worden, ze durfden hem niet van het dek af te hijsen ivm de “mastjes”.. Dat was geen pretje om hem daar in te krijgen en voor hem al helemaal geen pretje met die wonden in het zoute water te moeten. Later heb ik hem nog wel eens opgezocht in het ziekenhuis in Haugesund.
De Blauwe Tulp werd op sleeptouw genomen door de gearriveerde sleepboot en ergens bij een klein werfje in de buurt van Stavanger afgemeerd. Reparatie en schoonmaak duurde zo’n 8 weken waarvan ik een deel in het Zeemanshuis in Stavanger heb doorgebracht.
Geen leuke ervaring die me ook nog op een reprimande van de Scheepvaartinspectie kwam te staan, bij verstek gekregen, ik zat alweer op zee toen….
Meester Harry later nog wel een keer opgezocht in Amsterdam, met Meester V ook nog wel contact gehad maar voor de rest nooit meer iemand gezien of gesproken van de Tulpen.
Het waren een paar heftige maanden geweest.

Spec’s De Blauwe Tulp, www.marhisdata.nl

naar schepen overzicht

staat op kustvaart-forum

naar 1ste deel Blauwe Tulp