Pieter Winsemius (1)

1976. Het eerste jaar zeevaartschool zat er op.
Een beetje aangespoord door de voormalige meester van de Oost Vlieland, meester de Jong, en wat financiële zorgen, ging ik na één week schoolvakantie “gelukkig” weer snel naar zee.
De Jong was intussen de technische man aan de wal bij Enship geworden. En die nodigde me uit in Scheveningen te komen praten of ik niet met hen in zee wilde gaan. Ik kon bij Enship 1ste wtk worden op de Pieter Winsemius, een zware lading schip.
Dat was best een beetje overrompelende vraag. Kon ik dat al? Was ik daar al aan toe?
Aangespoord door de overige kantoormannen (Krijn, Bob en Reg) op de 2de Binnenhaven (op de hoek, 1 hoog) zei ik uiteindelijk “ja”.

Ik begon twee dagen later al op de Ank Winsemius, die moest van Rotterdam naar Scheveningen en Meester Kees was met verlof. Nou dat was appeltje eitje, als het niet erger werd dan zo dan moest het me lukken…-;)

Daarna overstappen naar de Pieter en gaan met die banaan….

Ik snapte er in het begin echt helemaal niets van, was echt een complete Dummy wat zware lading en overpompen betrof. Veel steun gehad van die ouwe, kapitein Knijnenburg, die op een heldere en duidelijke manier alles uitlegde en zo nodig nog een keer uitlag, volgens mij had hij instructies van de Jong gehad me “goed” op te voeden…., maar ja, bij elke uitleg hoorde ook wel een potje vanzelf…-;). Op laatst wist ik alles van mg, tilboog en slingertijd….

Een bijzondere anekdote was wel het afbreken van een cilinder….
In de Pieter stond een 8 cyl. MWM 1000pk. Op het onder blok stonden 8 losse cilinders.
Op een gegeven moment een grote klap en alles stil en donker aan boord, volgens mij ergens voor de Portugese kust onderweg naar Bibao om een tank op te pikken voor Rouen.
Na inspectie (even wachten op de carterexplosie waar ik bang voor was) bleek dat er één cilinder tussen de 8 finaal weggeslagen was. De top rand van de cilindervoering was afgebroken (bleek later) en de cilindervoering was hierdoor naar beneden gezakt waardoor er waterslag plaatsvond en met de volgende neerwaardse slag die voering over het onderste deel van de drijfstang viel en de boel muurvast stond….., er was aardig wat schade ontstaan.
De toch best wel gewichtige cilinderkop lag in twee stukken, met alle hebben en houwen ergens achter de stuurboord Lister hulpmotor, gelukkig zonder de generator aan gort te hebben geslagen…. Wat moet je met zoiets?
Eerst maar proberen of we de boel weer rond konden krijgen. Muurvast, niet voor- of achteruit te krijgen. Er zat een afgebroken stuk van de zuiger klem tussen krukas en drijfstang waar twee matrozen 6 uur mee bezig waren om er uit te boren en slijpen. Onderhand alle gaten afgedicht (koelwater, startlucht, brandstofpomp, uit en inlaat) en wat omleidingen gefabriceerd met slangen. Op het gat in het onderblok, waar eens een cilinder stond, een plaat hout gelegd met daarop een restant van de zuiger. Olie ververst en starten maar, niets….. Bleek de startkrans precies voor de cilinder te staan die er niet meer was, er moest dus even getornd worden aan het vliegwiel, later tijdens het manoeuvreren deden we dat anders, dan gaven we eerst op de hand een klappie achteruit en dan weer snel in z’n vooruit. Op 7 poten naar Bilbao en met wat voorzichtigheid en af en toe doorstartend, afgemeerd. Na overleg met kantoor de tank geladen en voorzichtig naar Rouen gebracht, goed dat niet iedereen wist dat we geen direct omkeerbare motor meer hadden. Bij aankomst op de werf in Krimpen aan de Lek stond iedereen wel even perplex, dit hadden ze nog nooit gezien….


We zijn met de Pieter een paar keer naar Lagos en Warri (Nigeria) geweest.

Onderhand wist ik prima wat te doen met al die on-genode dames die met een uitgeholde boomstam aan boord gebracht werden, aan de was zetten, herstelwerkzaamheden laten verrichten, hut soppen en ze goed betalen met wat blikken eten en zeeppoeder en wat dollars…. Ook nu vonden ze dat weer prachtig en konden ze dit prima waarderen. Vervelend was wel dat dit bekend werd op de wal en er wel heel veel “liefhebbers” langs kwamen. We moesten aardig wat moeite doen om die dames van boord te houden, stuurden ze door naar andere schepen…-;)

Dat naar Nigeria sturen deden ze volgens mij expres in Scheveningen, want dat betekende dagen, zo niet weken voor anker op de rede. Goed voor de “Demurage”. Een welkome aanvulling op de omzet in een steeds maar moordender concurrentie strijd op de zware lading vracht.

We lagen zeker al weer een week of 3 – 4 voor anker (met nog zeker 80 andere schepen…) toen de stuurman tijdens z’n rondje van de lading af donderde en met onbekend letsel tussen de H50 balken op dek lag. Uiteindelijk in z’n kooi gekregen waar ik voor het eerst kon oefenen met de morfine spuit om de pijn een beetje te verzachten. De toen aan boord zijnde aflos ouwe kreeg uiteindelijk permissie van de haven autoriteiten om naar binnen te gaan zodat we de stuurman naar het ziekenhuis konden transporteren.  De intussen opgetrommelde Knijnenburg die de lossing zou uitvoeren als een speer naar Lagos getransporteerd en die kon ik tot in de machinekamer horen voeteren omdat we door dit voorval aardig wat demurage zouden mislopen…..

In het begin was het er nog wel rustig en geen problemen, maar er begon daar piraterij te ontstaan en vooral als je lading had wat ze gebruiken konden werd je gaandeweg de Sjaak…. Dat was zelfs zo heftig dat op een Rus 2 man gegijzeld werd en een Noor een dode gevallen was. Wij niet met een paar barges en 2 binnenschepen aan boord, daar was men gelukkig niet in geïnteresseerd. Ze moesten eens weten dat die binnen schepen vol gestouwd waren met dozen Heineken bier…..

Voor het eerst met rollers gewerkt in Lagos. De koelbarges oppompen met de Enerpacs en dan op z.g. rollers gezet en onder het blok gerold. Aangehaakt en in het water gezet. Ik heb hier nog een film van gemaakt (vrij revolutionair, ik maakte elke 2 minuten een minuutje film, soort time laps) die op kantoor beland is en nooit meer boven water is gekomen.
Het bier werd gelost onder bewaking van een stel Nigerianen met pijl en boog! Het scheen een speciaal volkje te zijn uit het oosten van Nigeria die heel vakkundig met dat wapentuig om kon gaan. Uiteraard werd er ’s nachts geprobeerd aan boord te komen, ze wisten nu dat er bier te halen was, maar dat lukte toch mooi niemand.
Ik weet ook nog dat we daar te maken kregen met een Groningse stuwadoor, wat een mannetje was dat! Petje af hoe die de boel daar aan de praat wist te houden!

naar deel 2

terug naar Enship overzicht

terug naar schepen overzicht

staat op kustvaart-forum en op kombuispraat-forum