Pieter Winsemius (2)

Pieter Winsemius (2)

Op Flotta, gelegen aan de baai Scapa Flow (Orkney eilanden bij Schotland) moesten we twee te water geraakte hijskranen bergen en afvoeren. Occidental Petroleum startte hier in 1974 met de bouw van een olie terminal, de op één na grootste terminal voor verwerking van Noordzee olie en gas.
De gieken van de kranen waren er al afgehaald maar het naar boven halen van die 40 ton zware jongens was geen peulenschil. Kapitein Knijnenburg nam geen enkel risico en we bleven tussen de 5 en 7 graden tillen en pompen. Ze kwamen veilig aan boord en werden zonder ongelukken in het ruim gezet. Onderweg kwamen we echter in een fikse storm en toen waren de rapen gaar. De cabines wisten los te komen van de sjorringen en de brake die erop zat en begonnen met alle macht, op het zeetje, tegen de scheepswand te beuken. Daar zijn we wel even mee bezig geweest en niet zonder gevaar,  om die weer vast te krijgen.

Het op- en om-pompen was een lijdensweg. Al die zij-ballast-tanks (Wing tanks) stonden met elkaar in verbinding en elke tank had z’n eigen (spindel) ballast en lens afsluiter die met de hand bediend moest worden. Die krengen bleef je gangbaar houden en nieuwe pakkinkjes erin stoppen want een niet goed functionerende zuig of pomp mond kon desastreus zijn. Al hadden ze daar alleen eens vlinderkleppen voor bedacht, zou het leven er een stuk beter uit gezien hebben…., wat een pokkeafsluiters waren dat!
Hoe vaak ik m’n kop niet gestoten heb aan die dekbalken die doorliepen tot over de zijtanks en ik er dus steeds onderdoor moest voor die afsluiter, weet ik niet meer. Helmen hadden we nog nooit van gehoord natuurlijk en dat was maar goed ook anders had ik nu met een nekkraag gelopen…

Voor het pompen was er een eigen pompunit in de kofferdam tussen ruim en machinekamer geplaatst, als dat ding liep dan verging horen en zien je en je moest er wel bij om ballast en lens om te zetten. Ook de koeling van dat machientje was af en toe nogal problematisch. Buiten het luik aan dek ging dan ook de deur naar de verblijven open…. Dat was voor de slapende wacht dus en ramp…
Er zat ook een generator op die het mogelijk maakte om elektrisch te lassen. Hier nog wel een stunt mee gemaakt in Liverpool waar we container kranen geladen hadden maar de zware H50 dekbalken konden we niet goed vast krijgen met alle bouten (die gaten in langs en dekbalken waren zorgenkinderen, in mijn Enship periode werden ze tot twee keer toe overhaald), dus maar vast lassen dan. Komt een vertegenwoordiger van de Union aan boord dat dat niet de bedoeling is en moet gebeuren door Engelse lassers…. Nou dat dachten we dus niet, wij ’s avonds op weg naar buiten en daar voor anker en lassen maar weer. Wat een lichtshow werd dat!

Op een mooi reisje naar IJsland had ik botte pech.
In Rotterdam geladen (weet niet meer wat) en tevens de blower door Brown Boveri overhaalt. Net door de Pentland Firth, waar we met een mijl of 16 doorheen voeren…., begint dat ding te rammelen en te gieren als een gek. Ook kregen we het  uiterlijk van een oude stoomboot qua rookpluim, niet best vanzelf.
Zo goed en kwaad als het ging naar IJsland verder getuft.
Bij aankomst hadden we ons voorgenomen even te gaan toeren naar o.a. de Blauwe Lagune en de geisers. De vrouw van de ouwe m’n filmcamera maar gegeven (die ging wel) en ik mocht die blower uit elkaar gaan pellen…. Ik weet het nog goed, het lager aan de inlaat zijde was een soort verenpakket van allemachtig veel ronde plaatjes, en dat zag er niet echt goed uit, rafels, gebroken en kromme plaatjes kwamen er te voorschijn. Het reserve pakket erin gestopt (een ware strijd op zich zonder het benodigde speciale gereedschap) maar ik kreeg het erin. Niet voor lang want op de terugweg spatte het er weer uit. Dat ding was finaal uit balans geraakt op de heenweg, of was dat al na het reviseren. Is nog een aardige strijd geweest met onze technische man en B.B.
Ik heb er gelukkig nog wel een leuke super 8 film van de spuitende geisers aan over gehouden dankzij kapt. Bob’s partner.

De machinekamer van de Pieter had ik m’n handjes vol aan.
Tussen de bedrijven door was er zo genaamd “Continu Survey”. Dit betekende doorlopend sleutelen, ook onder het laden en lossen door.
Een keer in de Perzische Golf ben ik van m’n stokje gegaan, ze vonden me op het sloependek in een ietwat suffe en verwarde toestand. Het gebruik van de zouttabletten hebben we daarna met 100% opgeschroefd en het survey op een laag pitje gezet. Het was ook geen doen in de machinekamer, dik 45 graden Celsius en dan even een zuiger trekken….
Ook pech met de omkeerinrichting, dat had ik eerder meegemaakt alleen had ik nu wel een manchet bij me. Machinekamertje wel weer onder de drek van voor naar achter. Ik weet nog dat tijdens het vervangen van die manchet, de seegerring van het tangetje piepte en onder in de bilge terecht kwam…. Dat was even minder leuk want ik moest weer eens onder de leidingen zien te komen…
De machinekamer zelf was best krap bemeten en je kon er je kont nauwelijks keren. Probeerde ook niet na het Suez kanaal (zuid) tussen separator, kachel en uitlaatzijde van de blower (aan bakboord achter) te komen van daar was het rete heet. In dat hoekje was het makkelijk 60 – a 70 graden….. Maar die separator moest wel regelmatig schoongemaakt worden vanzelf.
Aan stuurboord was wat meer ruimte, hier stond een 4 pits Lister die ik echter slecht aan de praat kon houden. Van alles geprobeerd maar niet op kunnen lossen helaas. Tot op het bot al eens uitgekleed en volgens fabrieksopgave alles weer op z’n plek gezet…, weer niet mooi lopen! Dat ding heeft me aardig bezig gehouden.
Heb hier nog wel een familielid blij kunnen maken met het tweede onderdelenboekje met alle spec’s en montage handleiding voor op z’n oude binnenaak met een zelfde Lister…
Vaart nu (2016) nog!!

 

naar Enship overzicht

staat op kustvaart forum

staat ook op kombuispraat.com

naar overzicht alle schepen